
วิทยานิพนธ์ เรื่อง “ความสัมพันธ์ระหว่างสัจธรรมกับจริยธรรมในพุทธปรัชญาเถรวาท” สาขาวิชาพุทธศาสนาและปรัชญา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย โดย พระมหามฆวินทร์ ปุริสุตฺตโม (อามาตมนตรี)
ผู้แต่ง: พระมหามฆวินทร์ ปุริสุตฺตโม (อามาตมนตรี)
ปีที่พิมพ์: 2544
พิมพ์ครั้งที่: 1
พิมพ์ที่: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
จำนวนหน้า: 197
รายละเอียด
วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษา ความสัมพันธ์ระหว่างสัจธรรมกับจริยธรรม ตามหลักปรัชญาพุทธศาสนาเถรวาท โดยมุ่งเน้นให้เห็นว่าทั้งสองส่วนมีความเกื้อหนุนและเป็นรากฐานให้แก่กัน เนื้อหาจำแนกสัจธรรมออกเป็น สมมติสัจจะ หรือความจริงระดับพื้นฐานที่มนุษย์กำหนดขึ้น และ ปรมัตถสัจจะ ซึ่งเป็นความจริงสูงสุดตามธรรมชาติ ขณะที่จริยธรรมถูกแบ่งออกเป็นสามระดับตั้งแต่ขั้นพื้นฐานไปจนถึงขั้นสูงสุดเพื่อการขัดเกลาตนเอง ผู้วิจัยชี้ให้เห็นว่า ปัญญา เป็นตัวเชื่อมสำคัญที่ทำให้บุคคลเข้าใจความจริงและนำมาประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตได้อย่างถูกต้อง การเข้าถึงหลักการเหล่านี้จะช่วยให้ผู้ปฏิบัติได้รับ ประโยชน์สามประการ ทั้งในชาตินี้ ชาติหน้า และการบรรลุถึงจุดหมายสูงสุดคือพระนิพพาน อันเป็นการสร้างความสงบสุขให้แก่ทั้งตนเองและสังคมส่วนรวมไปพร้อมกัน
สารบัญ
| บทคัดย่อภาษาไทย | (ก) |
| บทคัดย่อภาษาอังกฤษ | (ค) |
| กิตติกรรมประกาศ | (จ) |
| สารบัญคำย่อ | (ฉ) |
| บทที่ ๑ บทนำ | ๑ |
| ๑.๑ ความเป็นมาและความสำคัญของปัญหา | ๑ |
| ๑.๒ วัตถุประสงค์ของการวิจัย | ๔ |
| ๑.๓ ขอบเขตของการวิจัย | ๔ |
| ๑.๔ ข้อตกลงเบื้องต้น | ๕ |
| ๑.๕ คำจำกัดความที่ใช้ในการวิจัย | ๕ |
| ๑.๖ วิธีการดำเนินการวิจัย | ๕ |
| ๑.๗ ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับจากการวิจัย | ๖ |
| บทที่ ๒ สัจธรรม | ๗ |
| ๒.๑ สัจธรรมในพระไตรปิฎก | ๗ |
| ๒.๒ ความหมายของสัจธรรม | ๑๐ |
| ๒.๓ ลักษณะของสัจธรรม | ๑๓ |
| ๒.๓.๑ ลักษณะของสัจธรรมขั้นสมมติ | ๑๔ |
| ๒.๓.๒ ลักษณะของสัจธรรมขั้นปรมัตถ์ | ๑๖ |
| ๒.๔ ขอบเขตของสัจธรรม | ๒๐ |
| ๒.๕ จุดมุ่งหมายของสัจธรรม | ๔๑ |
| ๒.๖ ระดับขั้นของสัจธรรม | ๔๓ |
| ๒.๑๐ หลักสัจธรรมที่สำคัญในพุทธปรัชญาเถรวาท | ๔๙ |
| บทที่ ๓ จริยธรรม | ๕๕ |
| ๓.๑ จริยธรรมในพระไตรปิฎก | ๕๕ |
| ๓.๒ ความหมายของจริยธรรม | ๕๗ |
| ๓.๘ เกณฑ์ตัดสินจริยธรรมในพุทธปรัชญาเถรวาท | ๖๗ |
| ๓.๙ ระดับขั้นของจริยธรรม | ๘๐ |
| ๓.๙.๑ จริยธรรมขั้นมูลฐาน (เบญจศีล/ทิศ ๖) | ๘๑ |
| ๓.๙.๒ จริยธรรมขั้นสูง (กุศลกรรมบถ ๑๐) | ๙๕ |
| ๓.๙.๓ จริยธรรมขั้นสูงสุด (อริยมรรค ๘) | ๑๐๐ |
| บทที่ ๔ วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างสัจธรรมกับจริยธรรม | ๑๓๐ |
| ๔.๑ สัจธรรมขั้นสมมติ-จริยธรรมขั้นมูลฐาน | ๑๓๑ |
| ๔.๒ สัจธรรมขั้นสมมติ-จริยธรรมขั้นสูง | ๑๔๑ |
| ๔.๓ สัจธรรมขั้นปรมัตถ์-จริยธรรมขั้นสูงสุด | ๑๔๗ |
| บทที่ ๕ สรุปผลงานวิจัยและข้อเสนอแนะ | ๑๖๖ |
| บรรณานุกรม | ๑๗๕ |
| ประวัติผู้วิจัย | ๑๘๐ |
