Relation between Reality and Morality in Theravada

ความสัมพันธ์ระหว่างสัจธรรมกับจริยธรรมในพุทธปรัชญาเถรวาท

Relation between Reality and Morality in Theravada

วิทยานิพนธ์ เรื่อง “ความสัมพันธ์ระหว่างสัจธรรมกับจริยธรรมในพุทธปรัชญาเถรวาท” สาขาวิชาพุทธศาสนาและปรัชญา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย โดย พระมหามฆวินทร์ ปุริสุตฺตโม (อามาตมนตรี)

ผู้แต่ง: พระมหามฆวินทร์ ปุริสุตฺตโม (อามาตมนตรี)
ปีที่พิมพ์: 2544
พิมพ์ครั้งที่: 1
พิมพ์ที่: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
จำนวนหน้า: 197


รายละเอียด

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษา ความสัมพันธ์ระหว่างสัจธรรมกับจริยธรรม ตามหลักปรัชญาพุทธศาสนาเถรวาท โดยมุ่งเน้นให้เห็นว่าทั้งสองส่วนมีความเกื้อหนุนและเป็นรากฐานให้แก่กัน เนื้อหาจำแนกสัจธรรมออกเป็น สมมติสัจจะ หรือความจริงระดับพื้นฐานที่มนุษย์กำหนดขึ้น และ ปรมัตถสัจจะ ซึ่งเป็นความจริงสูงสุดตามธรรมชาติ ขณะที่จริยธรรมถูกแบ่งออกเป็นสามระดับตั้งแต่ขั้นพื้นฐานไปจนถึงขั้นสูงสุดเพื่อการขัดเกลาตนเอง ผู้วิจัยชี้ให้เห็นว่า ปัญญา เป็นตัวเชื่อมสำคัญที่ทำให้บุคคลเข้าใจความจริงและนำมาประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตได้อย่างถูกต้อง การเข้าถึงหลักการเหล่านี้จะช่วยให้ผู้ปฏิบัติได้รับ ประโยชน์สามประการ ทั้งในชาตินี้ ชาติหน้า และการบรรลุถึงจุดหมายสูงสุดคือพระนิพพาน อันเป็นการสร้างความสงบสุขให้แก่ทั้งตนเองและสังคมส่วนรวมไปพร้อมกัน

สารบัญ

บทคัดย่อภาษาไทย(ก)
บทคัดย่อภาษาอังกฤษ(ค)
กิตติกรรมประกาศ(จ)
สารบัญคำย่อ(ฉ)
บทที่ ๑ บทนำ
๑.๑ ความเป็นมาและความสำคัญของปัญหา
๑.๒ วัตถุประสงค์ของการวิจัย
๑.๓ ขอบเขตของการวิจัย
๑.๔ ข้อตกลงเบื้องต้น
๑.๕ คำจำกัดความที่ใช้ในการวิจัย
๑.๖ วิธีการดำเนินการวิจัย
๑.๗ ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับจากการวิจัย
บทที่ ๒ สัจธรรม
๒.๑ สัจธรรมในพระไตรปิฎก
๒.๒ ความหมายของสัจธรรม๑๐
๒.๓ ลักษณะของสัจธรรม๑๓
๒.๓.๑ ลักษณะของสัจธรรมขั้นสมมติ๑๔
๒.๓.๒ ลักษณะของสัจธรรมขั้นปรมัตถ์๑๖
๒.๔ ขอบเขตของสัจธรรม๒๐
๒.๕ จุดมุ่งหมายของสัจธรรม๔๑
๒.๖ ระดับขั้นของสัจธรรม๔๓
๒.๑๐ หลักสัจธรรมที่สำคัญในพุทธปรัชญาเถรวาท๔๙
บทที่ ๓ จริยธรรม๕๕
๓.๑ จริยธรรมในพระไตรปิฎก๕๕
๓.๒ ความหมายของจริยธรรม๕๗
๓.๘ เกณฑ์ตัดสินจริยธรรมในพุทธปรัชญาเถรวาท๖๗
๓.๙ ระดับขั้นของจริยธรรม๘๐
๓.๙.๑ จริยธรรมขั้นมูลฐาน (เบญจศีล/ทิศ ๖)๘๑
๓.๙.๒ จริยธรรมขั้นสูง (กุศลกรรมบถ ๑๐)๙๕
๓.๙.๓ จริยธรรมขั้นสูงสุด (อริยมรรค ๘)๑๐๐
บทที่ ๔ วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างสัจธรรมกับจริยธรรม๑๓๐
๔.๑ สัจธรรมขั้นสมมติ-จริยธรรมขั้นมูลฐาน๑๓๑
๔.๒ สัจธรรมขั้นสมมติ-จริยธรรมขั้นสูง๑๔๑
๔.๓ สัจธรรมขั้นปรมัตถ์-จริยธรรมขั้นสูงสุด๑๔๗
บทที่ ๕ สรุปผลงานวิจัยและข้อเสนอแนะ๑๖๖
บรรณานุกรม๑๗๕
ประวัติผู้วิจัย๑๘๐